است اجتناب نمايد تا آنكه به مقام عبوديّت كامله رسد و از جميع اعمال او ثمرات و مثوبات « 5 » اخرويّه حاصل آيد . و از جمله اعمال عبد ، مشى و راه رفتن است به جهت تحصيل فوائد دنيويّه و اخرويّه . و حضرت امام ( ص ) تصحيح اين عمل را به‌طورىكه از عبادات محسوب شود منوط به هفت شرط فرموده ؛ اوّل : تصحيح قصد و عزم ، و تحصيل نيّت صادقه در حركت كردن به هر مكان كه مطلوب عبد است ؛ زيرا كه حركات از شخص عاقل باشعور ، بدون ملاحظهء فوائد و منافع ظاهر نمىشود ؛ پس اگر فايدهء مطلوبه از حركت و مشى ، فايده‌اى است كه راجع به منافع بدنيّه است - چون فوائد دنيوى از قبيل تحصيل اموال يا ساير منافع بدنيّه - عبد مىبايد نيّت را خالص نمايد كه تحصيل منافع دنيويّهء بدنيّه را به جهت رفع احتياج خود و عيال و صحّت و قوام بدن مىكنم كه توانم به فراغ بال مشغول به عبادت و امتثال امر پروردگار شوم ، و اگر منفعت زياده از ما يحتاج خود و عيال در حركات حاصل آيد در طريق الهى به بندگان محتاج او بذل نمايم ، و اگر فايدهء مطلوبه از حركت و مشى ، راجع به منافع روحانيّهء اخرويّه است - چون حركت به جهت زيارت علماء و عرفا از براى تحصيل علم و معرفت يا زيارت صالحين و عابدين و مقدّسين به طلب رضاى حقّ تعالى يا تشييع اموات و عيادت مرضى و زيارت صلهء ارحام و دوستان و غير ذلك - نيز عبد مىبايد نيّت را خالص نمايد كه مقصودى از اين حركت بجز تحصيل رضاى الهى و امتثال اوامر و نواهى او نداشته باشد ؛ و هرگاه در حركت به جهت تحصيل فوائد دينى و دنيوى ، بعضى خيالات باطله در نيّت داخل شود - چون حظوظ « 6 » نفسانيّه و عزّت

--> ( 5 ) - ثوابها ، پاداشها ( 6 ) - بهره‌منديها